Krajowość, czyli ideologia krajowa, została sformułowana w Białorusi i Litwie na początku XX w. przez przedstawicieli wspólnoty Polaków litewskich. „Ojcowie” idei krajowej – Konstacja i Roman Skirmuntowie, Michał Römer, Ludwik Abramowicz – za główne kryteria przynależności narodowej uznawali patriotyzm w stosunku do Litwy historycznej. Stwierdzali, że wszyscy rdzenni mieszkańcy Litwy, niezależnie od ich etnokulturowej i stanowej przynależności, należą do jednego narodu („narodu Litwinów”). Jednym z celów krajowości było pogodzenie partykularnych interesów miejscowych narodów z ich ogólnym interesem, pod jakim rozumiano dobro wspólnej Ojczyzny, historycznej Litwy. Idea krajowa jako alternatywa wobec współczesnych ruchów narodowych w Litwie i Białorusi w końcu przegrała, jednak na początku XX w. to ona była główną ideologiczną ostoją prób poszerzenia narodowej i religijnej tolerancji na ziemiach litewskich i białoruskich.