Nasze zżyte grono historyków sztuki w osobie Profesor Elżbiety Pileckiej straciło drogą koleżankę, przez kilkadziesiąt lat związaną z Oddziałem Toruńskim Stowarzyszenia, aktywnie działającą członkinię jego Zarządu. Służyła nam swoją ogromną wiedzą i doświadczeniem badawczym. Uczestniczyła w naszych sesjach naukowych, spotkaniach i wyjazdach, angażując się w studia nad kulturą średniowiecza, zabytkami Polski Północnej oraz Torunia.

Była wybitną osobowością. Całe Jej życie zawodowe związane było z historią sztuki. Swoimi przemyśleniami dzieliła się chętnie nie tylko z jej adeptami, ale także z konserwatorami zabytków, mając wnikliwe spojrzenie na dzieje, stan i możliwości renowacji dzieł dawnych epok. W tym zakresie była niekwestionowaną ekspertką, zaangażowaną opiekunką naszego dziedzictwa narodowego.

Była znakomitym, stanowiącym wzór, szanowanym nauczycielem. Swoim uczniom i przyjaciołom zapewniała ukierunkowanie w badaniach, podsuwała ciekawe tematy, potrafiła zaakceptować ich własne wybory, poświęcała czas na dyskusje, pozwalające spojrzeć wnikliwiej i krytyczniej na analizowane problemy.

Uczestnicząc w życiu kulturalnym Torunia stała się osobą publiczną. Zapraszaną, rozpoznawaną, nagradzaną za swoją naukową działalność.

W naszym gronie stanowiła głos doradczy. Była recenzentką prac naukowych studentów UMK, autorów z różnych ośrodków w całej Polsce, także naszych publikacji stowarzyszeniowych. Umiała widzieć problemy jasno i wyraziście. Wraz z Jej odejściem straciliśmy uznawany i ważny dla nas autorytet, koleżankę i przyjaciółkę, towarzyszkę w pracy i życiu, osobę o wysokiej kulturze osobistej.

Pozostanie w naszej wdzięcznej pamięci. A teraz… umilkły telefony. Jest cicho i pusto. Stajemy się bezradni, gdy trzeba wypełnić przestrzeń rozmów, spotkań, serdeczności. Została wyrwana ze swojego, ale także i naszego życia.